Co czwarty nastolatek nie uprawia żadnego sportu według WHO

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) opublikowała dane dotyczące poziomu aktywności fizycznej wśród młodzieży w wieku od 11 do 17 lat. Z analizy wynika, że około 240 milionów młodych ludzi na świecie nie podejmuje w ciągu tygodnia ani jednego dnia wysiłku fizycznego o umiarkowanej lub wysokiej intensywności, który trwałby co najmniej 60 minut. Badanie, którego wyniki ukazały się w czasopiśmie naukowym “The Lancet Global Health”, objęło ponad 3,2 miliona uczestników ze 140 państw i terytoriów.
Dysproporcje w aktywności fizycznej między płciami
Statystyki wskazują na wyraźne różnice w poziomie ruchu w zależności od płci. Brak jakiegokolwiek dnia z godziną aktywności fizycznej zadeklarowało 28 proc. dziewcząt oraz 22 proc. chłopców. Z kolei codzienne podejmowanie wysiłku przez minimum 60 minut deklaruje jedynie 11 proc. dziewcząt i 17 proc. chłopców. Średnia liczba dni w tygodniu, w których młodzi ludzie wykonują zalecaną porcję ruchu, wynosi 2,7. Jedynie 14 proc. badanych nastolatków spełnia wytyczne WHO dotyczące aktywności fizycznej każdego dnia w tygodniu.
Zagrożenia zdrowotne wynikające z braku ruchu
Niedostateczna aktywność fizyczna w wieku nastoletnim stanowi istotny czynnik ryzyka rozwoju poważnych schorzeń w dorosłym życiu. Eksperci wskazują, że brak regularnego ruchu zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia chorób układu krążenia, cukrzycy typu 2 oraz niektórych rodzajów nowotworów. Kształtowanie nawyków związanych z aktywnością fizyczną na wczesnym etapie życia jest traktowane jako kluczowy element profilaktyki zdrowotnej, mający na celu zmniejszenie globalnego obciążenia tymi chorobami w przyszłości. WHO podkreśla, że przez ostatnie 15 lat nie odnotowano znaczącej poprawy w tym obszarze, co czyni problem wyzwaniem o charakterze długofalowym.
Rola infrastruktury w promowaniu zdrowego stylu życia
Zdaniem przedstawicieli WHO, odpowiedzialność za niski poziom aktywności fizycznej nie powinna spoczywać wyłącznie na samych nastolatkach. Organizacja wskazuje na konieczność tworzenia bezpiecznej infrastruktury, która ułatwi młodym ludziom podejmowanie ruchu w codziennym otoczeniu. Zamiast ograniczać się do apeli o większy wysiłek, konieczne jest projektowanie szkół, ulic i przestrzeni publicznych w sposób sprzyjający zabawie oraz aktywności fizycznej. Działania te powinny być dostosowane do specyficznych barier, z jakimi mierzą się dziewczęta, co jest niezbędne do niwelowania utrzymujących się nierówności.
Dane dotyczące aktywności fizycznej wykazują również znaczne różnice geograficzne. W krajach takich jak Namibia, Nepal czy Filipiny odsetek młodzieży niepodejmującej żadnego wysiłku fizycznego sięga 40 proc. Z drugiej strony, w Bangladeszu oraz Serbii ponad 30 proc. nastolatków deklaruje codzienną aktywność spełniającą kryteria WHO. Kolejne kroki w tej dziedzinie wymagają zintegrowanego podejścia, łączącego edukację zdrowotną z realnymi zmianami w dostępności miejsc do ćwiczeń, co pozwoli na systemowe wsparcie nawyków ruchowych wśród młodego pokolenia.