Mogelijke Rode Bloedcellen In Oud Dinosaurusfossiel Gevonden

Ontdekking In Een Braziliaans Fossiel

Wetenschappers hebben een opmerkelijke vondst gedaan in de resten van een kleine vleesetende dinosaurus, de Aratasaurus museunacionali. In een bot van een achterpoot, dat ongeveer 115 miljoen jaar oud is, zijn structuren aangetroffen die sterk lijken op rode bloedcellen. Deze fossielen werden oorspronkelijk in 2008 ontdekt in een mijn in het huidige noordoosten van Brazilië en werden sindsdien bewaard in een nationaal museum.

Met behulp van een krachtige elektronenmicroscoop analyseerden de onderzoekers de kanaaltjes in het bot waar vroeger bloedvaten liepen. Hierbij stootten zij op kleine, ronde structuren. Om vast te stellen of dit daadwerkelijk bloedcellen waren, volstond een visuele inspectie niet. Daarom werden er uitgebreide chemische analyses uitgevoerd om de exacte samenstelling van de structuren te bepalen.

Chemische Aanwijzingen En Samenstelling

De analyses leverden belangrijke resultaten op. De onderzoekers vonden sporen van heem, een essentiële stof die een belangrijk onderdeel vormt van hemoglobine. Hemoglobine is het eiwit in rode bloedcellen dat verantwoordelijk is voor het transport van zuurstof door het lichaam. Heem bevat ijzer, wat ook de kenmerkende rode kleur van bloed veroorzaakt. Naast heem werden er ook afbraakproducten van deze stof en aminozuren aangetroffen, wat wijst op de aanwezigheid van eiwitten zoals collageen, een belangrijk bestanddeel van bindweefsel.

Hoofdonderzoeker Kliti Grice, een organisch geochemicus aan Curtin University in Australië, beschouwt deze vondst als een wereldprimeur. Volgens haar is dit de eerste keer dat rode bloedcellen in een fossiel zijn aangetroffen die tevens chemische sporen van heem bevatten. De ontdekking biedt een zeldzame inkijk in de biologie van dieren die miljoenen jaren geleden leefden en hoe hun lichaam functioneerde.

De Uitdaging Van Behoud

Het feit dat zachte biologische structuren zo lang intact kunnen blijven, is wetenschappelijk gezien zeer ongebruikelijk. Normaal gesproken breken cellen en zachte weefsels relatief snel af na de dood van een organisme. De onderzoekers vermoeden dat specifieke omgevingsfactoren een cruciale rol hebben gespeeld bij de conservering van deze resten over een periode van 115 miljoen jaar.

Het dier is mogelijk terechtgekomen in ondiep water met een zeer laag zuurstofgehalte. In dergelijke omstandigheden kunnen micro-organismen de resten afschermen, waardoor het natuurlijke afbraakproces wordt vertraagd. Daarnaast wordt gesuggereerd dat het mineraal hausmanniet heeft kunnen bijdragen aan het behoud van de moleculaire structuren, waardoor ze als een soort echo van de oorspronkelijke biologie bewaard zijn gebleven.

Wetenschappelijke Scepsis En Discussie

Ondanks de enthousiaste bevindingen is er binnen de paleontologische gemeenschap ook scepsis. Het is nog niet definitief vastgesteld of het gaat om daadwerkelijke cellen of om minerale afdrukken die de oorspronkelijke biologie weerspiegelen. Grice noemt het zelf een mogelijke moleculaire echo van de biologie van de dinosaurus.

Mary Schweitzer, een paleontologe aan de North Carolina State University, plaatst vraagtekens bij de resultaten. Zij wijst erop dat rode bloedcellen van dinosaurussen een specifieke uitstulping bij de celkern zouden moeten hebben. De gevonden structuren zijn echter eerder hol, wat kan betekenen dat het om een ander type weefsel of een mineraal gaat. Grice benadrukt dat wetenschappelijke voorzichtigheid noodzakelijk is en dat uitzonderlijke waarnemingen grondige controle op alternatieve verklaringen vereisen.

Toekomstig Onderzoek En Mogelijkheden

Indien de bevindingen worden bevestigd, opent dit nieuwe wegen voor de studie van prehistorische dieren. Wetenschappers zouden dan verder kunnen kijken dan alleen de botstructuur en meer te weten komen over de stofwisseling, het bloed en het activiteitsniveau van dinosaurussen. Het doel van het onderzoek is niet om DNA te isoleren voor het klonen van dieren, maar om te begrijpen hoeveel moleculaire informatie daadwerkelijk miljoenen jaren bewaard kan blijven in fossielen.

Het team wil de resultaten nu toetsen aan andere fossielen uit diverse omgevingen en van verschillende dinosaurusgroepen. Dit kan ook door bestaande museumcollecties opnieuw te analyseren met moderne technieken. Misschien komt de volgende grote ontdekking niet van een toevallige vondst tijdens een opgraving in de woestijn, maar van een onderzoeker die een vergeten fossiel uit een museumcollectie opnieuw onder de loep neemt. Het onderzoek is gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Proceedings of the National Academy of Sciences.